Het gemak van de andere kant

Toen ik aan bureauzijde werkte, verbaasde ik me over de onkunde van het bedrijfsleven. Waarom konden zij niet snel beslissen, snel schakelen en met alle creatieve uitspattingen die in mijn brein ontstonden meegaan? Dat zou heel anders worden als ik aan bedrijfszijde zat. Nou, niet dus. Nu verbaas ik me over de onkunde van bureaus, ze zeggen vooruit te denken maar als ik doorvraag komen ze niet verder. Als ik snel beslis, blijft het bij hen liggen, enzovoort. Is hier sprake van groener gras, een andere interpretatie of mijn eigen onkunde om goed op mijn werkomgeving in te kunnen springen?

BEDRIJF VS BUREAU

Ik heb me er de afgelopen dagen het hoofd over gebroken. Ik was bij een bijeenkomst waar ik als werknemer aan bedrijfszijde het onderspit delfde tegen de bureau-bonzen. Op zich niks mis mee, samen kunnen we tot grote hoogten komen. Maar tot mijn schrik leek de bedrijfskant ook meegesleept te worden door de bureaus. Terwijl geen van beiden kon aantonen echte ervaring te hebben met wat we bespraken (het ging over de inzet van social media) werd wat de bureaubonzen zeiden als waarheid afgeschilderd. De massa regeert, zeg maar. Natuurlijk, theorie herkauwen kan ik ook. Als bureau is het een stuk makkelijker om dat te doen en dan te zeggen hoe een bedrijf het moet aanpakken. Werkt het niet dan kun je vrij gemakkelijk de schuld bij hen in de schoenen schuiven. Werkt het wel dan kun je mooi de credits claimen. Ik stel het nu erg zwart-wit voor maar dat idee begint me steeds meer te bekruipen.

Natuurlijk, niet alle bureaus doen dat maar ik kom weinig bureaus tegen die zeggen: “Nee, dat kunnen we niet” of “Daar hebben we geen ervaring mee” als hun klant iets nieuws vraagt waar ze wellicht nog nooit van hebben gehoord. Aan de andere kant zijn de medewerkers in het bedrijfsleven er ook lekker makkelijk in om dit soort verzoeken over de schutting te mikken. Niks zelf proberen of bedenken, hop zak geld richting het bureau, de eerste vijf idee├źn aan gort schieten en bij idee zes minzaam knikken. Dat is natuurlijk ook veel te gemakkelijk.

Hoe kan het beter?

Ja, en dat weet ik dus ook niet. Ook hier denk ik weer dat een balans het beste is, maar hoe krijg je die. Moeten we elkaar maar gewoon eerlijk gaan bekennen dat we het niet weten? Dan doen we het nooit. Want dat is ook wel weer het mooie van bureaus. Doordat je geen nee zegt, word je steeds uit je comfort zone geduwd. Je moet wel, wil je je klanten behouden. En als medewerker aan bedrijfszijde kun je ook niet achter iedere nieuwe rage aanrennen. Dan blijft er niks over voor je eigenlijke werkzaamheden. Ik zit dus in een morele spagaat. Wie helpt me eruit?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *